CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO
Valinger, 25 mg, tabletki powlekane
2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Każda tabletka zawiera 25 mg syldenafilu w postaci syldenafilu cytrynianu.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
Tabletka powlekana (tabletka).
Tabletki 25 mg są niebieskie, powlekane, o podłużnym soczewkowatym kształcie z oznakowaniem
„25” po jednej stronie. Wymiary tabletki to 10 x 5 mm.
4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE
4.1 Wskazania do stosowania
Produkt leczniczy Valinger jest wskazany do stosowania u dorosłych mężczyzn z zaburzeniami
erekcji, czyli niezdolnością uzyskania lub utrzymania erekcji prącia wystarczającej do odbycia
stosunku płciowego.
W celu skutecznego działania produktu leczniczego Valinger niezbędna jest stymulacja seksualna.
4.2 Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie
Stosowanie u dorosłych
Zalecaną dawką jest 25 mg syldenafilu przyjmowane w zależności od potrzeb około godzinę przed
planowaną aktywnością seksualną.
Maksymalna zalecana częstość dawkowania to jeden raz na dobę. W razie przyjmowania produktu
leczniczego Valinger podczas posiłku, początek jego działania może być opóźniony w porównaniu do
przyjęcia produktu leczniczego na czczo (patrz punkt 5.2).
W przypadku, gdy o zastosowaniu leczenia farmakologicznego decyduje lekarz, może on zalecić
dawkę 50 mg syldenafilu, przyjmowaną w zależności od skuteczności i tolerancji produktu
leczniczego około godzinę przed planowaną aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i
tolerancji produktu leczniczego, lekarz może dawkę zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg.
1
Szczególne grupy pacjentów
Osoby w podeszłym wieku
Nie ma konieczności dostosowywania dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat).
Zaburzenia czynności nerek
Zalecenia dotyczące dawkowania opisane w punkcie „Stosowanie u dorosłych” dotyczą także
pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny
30-80 ml/min).
U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), należy
rozważyć zastosowanie dawki 25 mg ze względu na zmniejszony klirens syldenafilu. W przypadku,
gdy o zastosowaniu leczenia farmakologicznego decyduje lekarz, w zależności od skuteczności i
tolerancji produktu leczniczego, w razie konieczności dawka może być przez lekarza stopniowo
zwiększona do 50 mg, maksymalnie do 100 mg.
Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby (np. z marskością wątroby), należy rozważyć
zastosowanie dawki 25 mg ze względu na zmniejszony klirens syldenafilu. W przypadku, gdy o
zastosowaniu leczenia farmakologicznego decyduje lekarz, w zależności od skuteczności i tolerancji
produktu leczniczego, w razie konieczności dawka może być stopniowo zwiększona do 50 mg,
maksymalnie do 100 mg.
Dzieci i młodzież
Produkt leczniczy Valinger nie jest wskazany do stosowania u osób w wieku poniżej 18 lat.
Stosowanie u pacjentów przyjmujących inne produkty lecznicze
W przypadku, gdy o zastosowaniu leczenia farmakologicznego decyduje lekarz, u pacjentów
stosujących jednocześnie inhibitory CYP3A4, należy rozważyć podanie dawki początkowej 25 mg
(patrz punkt 4.5). Wyjątkiem jest rytonawir, którego nie zaleca się stosować jednocześnie z
syldenafilem (patrz punkt 4.4).
W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego u pacjentów przyjmujących
produkty lecznicze o działaniu α-adrenolitycznym, stan takich pacjentów powinien być ustabilizowany
przed rozpoczęciem leczenia syldenafilem. W przypadku, gdy o zastosowaniu leczenia
farmakologicznego decyduje lekarz, dodatkowo należy rozważyć rozpoczęcie leczenia od dawki
25 mg syldenafilu (patrz punkt 4.4 i 4.5).
Sposób podawania
Podanie doustne.
4.3 Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
Ze względu na znany wpływ syldenafilu na przemiany metaboliczne, w których biorą udział tlenek
azotu i cykliczny guanozynomonofosforan (cGMP) (patrz punkt 5.1), nasila on hipotensyjne działanie
azotanów. Przeciwwskazane jest zatem równoczesne stosowanie syldenafilu z produktami leczniczymi
uwalniającymi tlenek azotu (np. azotynem amylu) lub azotanami w jakiejkolwiek postaci.
Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie inhibitorów PDE5, w tym syldenafilu, z aktywatorami
cyklazy guanylowej, takimi jak riocyguat, gdyż może to doprowadzić do objawowego niedociśnienia
(patrz punkt 4.5).
2
Produktów leczniczych przeznaczonych do leczenia zaburzeń erekcji, w tym syldenafilu, nie należy
stosować u mężczyzn, u których aktywność seksualna nie jest wskazana (np. pacjenci z ciężkimi
schorzeniami układu krążenia, takimi jak niestabilna dławica piersiowa lub ciężka niewydolność
serca).
Produkt leczniczy Valinger jest przeciwwskazany u pacjentów, którzy utracili wzrok w jednym oku w
wyniku niezwiązanej z zapaleniem tętnic przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego
(ang. non-arteritic anterior ischaemic optic neuropathy, NAION) niezależnie od tego, czy miało to
związek z wcześniejszą ekspozycją na inhibitor PDE5, czy też nie (patrz punkt 4.4).
Nie badano bezpieczeństwa stosowania syldenafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby,
niedociśnieniem (ciśnienie tętnicze krwi < 90/50 mmHg), po niedawno przebytym udarze lub zawale
mięśnia sercowego oraz ze stwierdzonymi dziedzicznymi zmianami degeneracyjnymi siatkówki,
takimi jak zwyrodnienie barwnikowe siatkówki – retinitis pigmentosa (niewielka część tych pacjentów
ma genetycznie uwarunkowane nieprawidłowości fosfodiesterazy siatkówki). Stosowanie syldenafilu
u tych pacjentów jest przeciwwskazane.
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Przed zastosowaniem produktu leczniczego Valinger pacjent powinien skorzystać z narzędzia
diagnostycznego dołączonego do ulotki w celu oceny, czy stan zdrowia pozwala mu na samodzielnie
stosowanie produktu leczniczego i czy stosowanie przez niego produktu leczniczego jest właściwe.
W przypadku, gdy o zastosowaniu leczenia farmakologicznego decyduje lekarz, przed zastosowaniem
leczenia farmakologicznego należy przeprowadzić badanie podmiotowe i przedmiotowe pacjenta w
celu rozpoznania zaburzenia erekcji i określenia jego potencjalnych przyczyn.
Czynniki ryzyka zaburzeń układu krążenia
Ponieważ z aktywnością seksualną wiąże się ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności układu krążenia,
w przypadku, gdy o zastosowaniu leczenia farmakologicznego decyduje lekarz, przed rozpoczęciem
jakiegokolwiek leczenia zaburzeń erekcji zalecana jest ocena stanu układu sercowo-naczyniowego
pacjenta. Syldenafil ma właściwości rozszerzające naczynia, powodujące niewielkie, przemijające
zmniejszenie ciśnienia krwi (patrz punkt 5.1). Przed przepisaniem syldenafilu lekarz powinien
starannie ocenić, czy pacjent, z uwagi na pewne choroby zasadnicze, może być podatny na
niekorzystne działanie takiego rozszerzenia naczyń, szczególnie w czasie aktywności seksualnej.
Zwiększoną wrażliwość na produkty lecznicze rozszerzające naczynia krwionośne wykazują pacjenci
z utrudnieniem odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężeniem ujścia aorty czy kardiomiopatią
przerostową z zawężeniem drogi odpływu) oraz z rzadkim zespołem atrofii wielonarządowej,
charakteryzującym się silnym zaburzeniem kontroli ciśnienia tętniczego krwi przez autonomiczny
układ nerwowy.
Produkt leczniczy Valinger nasila hipotensyjne działanie azotanów (patrz punkt 4.3).
W okresie po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki ciężkich zaburzeń
w obrębie układu krążenia, takich jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nagła
śmierć sercowa, niemiarowość komorowa, krwotok mózgowo-naczyniowy, przemijający napad
niedokrwienny (TIA), nadciśnienie czy niedociśnienie, które były związane czasowo ze stosowaniem
syldenafilu.
Większość z tych pacjentów, lecz nie wszyscy, miała czynniki ryzyka wystąpienia chorób układu
krążenia. Wiele z tych działań niepożądanych wystąpiło w czasie stosunku seksualnego lub wkrótce
po jego zakończeniu. W kilku przypadkach działania te wystąpiły wkrótce po zastosowaniu
syldenafilu zanim doszło do aktywności seksualnej. Nie jest możliwe jednoznaczne określenie
zależności pomiędzy powyższymi działaniami, a czynnikami, które mogły je wywołać.
3
Priapizm
Produkty lecznicze przeznaczone do leczenia zaburzeń erekcji, w tym syldenafil, należy stosować
ostrożnie u pacjentów z anatomicznymi deformacjami prącia (takimi jak zagięcie, zwłóknienie ciał
jamistych lub choroba Peyroniego) oraz ze schorzeniami predysponującymi do wystąpienia priapizmu
(np. niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, szpiczak mnogi lub białaczka).
W okresie po wprowadzeniu do obrotu produktu leczniczego zgłoszono przypadki przedłużającej się
erekcji i priapizmu. W przypadku erekcji utrzymującej się przez ponad 4 godziny, pacjent powinien
niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską. Jeżeli priapizm nie będzie natychmiast leczony, może
dojść do uszkodzenia tkanek prącia i trwałej impotencji.
Jednoczesne stosowanie z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi metodami leczenia zaburzeń erekcji
Nie badano bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności skojarzenia syldenafilu z innymi inhibitorami
PDE5, innymi produktami leczniczymi przeciwko nadciśnieniu płucnemu (ang. pulmonary arterial
hypertension, PAH) zawierającymi syldenafil (REVATIO) ani innymi metodami leczenia zaburzeń
erekcji. W związku z tym, nie zaleca się stosowania takich skojarzeń.
Zaburzenia widzenia
Zgłaszano spontanicznie przypadki zaburzeń widzenia występujących w związku z przyjmowaniem
syldenafilu lub innych inhibitorów PDE5 (patrz punkt 4.8). Przypadki rzadkiego zaburzenia,
niezwiązanej z zapaleniem tętnic przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego,
występujące w związku z przyjmowaniem syldenafilu lub innych inhibitorów PDE5 (patrz punkt 4.8),
były zgłaszane spontanicznie, jak również w badaniach obserwacyjnych. Należy pouczyć pacjentów,
aby w przypadku wystąpienia nagłych zaburzeń widzenia przerwali przyjmowanie produktu
leczniczego Valinger i niezwłocznie skonsultowali się z lekarzem (patrz punkt 4.3).
Jednoczesne stosowanie z rytonawirem
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania syldenafilu i rytonawiru (patrz punkt 4.5).
Jednoczesne stosowanie z produktami leczniczymi o działaniu alfa-adrenolitycznym
Należy zachować ostrożność przy podawaniu syldenafilu pacjentom przyjmującym produkty lecznicze
o działaniu alfa-adrenolitycznym, ponieważ ich jednoczesne stosowanie może prowadzić do
objawowego niedociśnienia u nielicznych, podatnych chorych (patrz punkt 4.5). Efekt ten najczęściej
występuje w ciągu 4 godzin od podania syldenafilu. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia
niedociśnienia ortostatycznego, stan pacjenta przyjmującego produkty lecznicze alfa-adrenolityczne
powinien być hemodynamicznie stabilny przed rozpoczęciem leczenia syldenafilem. W przypadku,
gdy o zastosowaniu leczenia farmakologicznego decyduje lekarz, należy rozważyć rozpoczęcie
leczenia od dawki 25 mg syldenafilu (patrz punkt 4.2). Lekarz powinien pouczyć pacjenta, jak należy
postąpić w razie wystąpienia objawów niedociśnienia ortostatycznego.
Wpływ na krwawienie
Badania in vitro przeprowadzone na ludzkich płytkach krwi wykazały, że syldenafil nasila
przeciwagregacyjne działanie nitroprusydku sodu. Nie ma informacji dotyczących bezpieczeństwa
stosowania syldenafilu u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia lub czynną chorobą wrzodową. U
takich pacjentów syldenafil należy stosować jedynie po dokładnym rozważeniu możliwych korzyści i
zagrożeń.
4
Kobiety
Produkt leczniczy Valinger nie jest wskazany do stosowania u kobiet.
Substancje pomocnicze
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Wpływ innych produktów leczniczych na działanie syldenafilu
Badania in vitro
Syldenafil metabolizowany jest zasadniczo przez układ enzymatyczny cytochromu P450 (CYP),
głównie przez jego izoenzym 3A4 i w mniejszym stopniu przez 2C9. W związku z tym inhibitory tych
izoenzymów mogą zmniejszyć klirens syldenafilu, a ich induktory mogą go zwiększyć.
Badania in vivo
Analiza populacyjna danych farmakokinetycznych uzyskanych z badań klinicznych wykazała
zmniejszenie klirensu syldenafilu podczas jednoczesnego stosowania z inhibitorami izoenzymu
CYP3A4 (takimi jak ketokonazol, erytromycyna czy cymetydyna). Pomimo, że u pacjentów tych nie
zaobserwowano zwiększenia częstości występowania zdarzeń niepożądanych, w czasie jednoczesnego
stosowania syldenafilu z inhibitorami CYP3A4, w przypadku, gdy o zastosowaniu leczenia
farmakologicznego decyduje lekarz, należy rozważyć zastosowanie dawki początkowej 25 mg.
Jednoczesne zastosowanie rytonawiru, inhibitora proteazy HIV będącego bardzo silnym inhibitorem
P450, w stanie równowagi (500 mg dwa razy na dobę) z syldenafilem (w pojedynczej dawce 100 mg),
powodowało zwiększenie Cmax syldenafilu o 300% (4-krotne zwiększenie) i wzrost AUC syldenafilu w
surowicy o 1000% (11-krotne zwiększenie). Po upływie 24 godzin stężenie syldenafilu w osoczu
wynosiło wciąż ok. 200 ng/ml w porównaniu ze stężeniem ok. 5 ng/ml występującym po podaniu
samego syldenafilu. Wyniki te są zgodne ze znaczącym wpływem rytonawiru na liczną grupę
substratów cytochromu P450. Syldenafil nie miał wpływu na parametry farmakokinetyczne
rytonawiru. Na podstawie powyższych danych farmakokinetycznych nie zaleca się jednoczesnego
stosowania syldenafilu i rytonawiru (patrz punkt 4.4), a maksymalna dawka syldenafilu w żadnym
razie nie może przekroczyć w tych warunkach 25 mg w ciągu 48 godzin.
Jednoczesne zastosowanie sakwinawiru (inhibitora proteazy HIV), będącego również inhibitorem
CYP3A4, w stanie równowagi (1200 mg trzy razy na dobę) z syldenafilem (dawka jednorazowa
100 mg), powodowało zwiększenie Cmax syldenafilu o 140% i zwiększenie AUC syldenafilu o 210%.
Syldenafil nie miał wpływu na parametry farmakokinetyczne sakwinawiru (patrz punkt 4.2). Można
spodziewać się, że silniejsze inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i itrakonazol, mogłyby
wywierać silniejszy wpływ.
Podanie jednorazowej dawki 100 mg syldenafilu jednocześnie z erytromycyną, umiarkowanie silnym
inhibitorem CYP3A4, w stanie równowagi (500 mg dwa razy na dobę przez 5 dni), powodowało
zwiększenie ogólnoustrojowej ekspozycji (AUC) na syldenafil o 182%. W badaniu obejmującym
zdrowych mężczyzn, ochotników, nie wykazano wpływu stosowania azytromycyny (500 mg na dobę
przez 3 dni) na AUC, Cmax, Tmax, stałą szybkości eliminacji i okres półtrwania syldenafilu oraz jego
głównych krążących metabolitów. Zastosowanie cymetydyny (będącej inhibitorem cytochromu P450 i
nieswoistym inhibitorem CYP3A4) w dawce 800 mg u zdrowych ochotników jednocześnie z
syldenafilem (50 mg) spowodowało zwiększenie stężenia syldenafilu w osoczu o 56%.
Sok grejpfrutowy, będący słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelit, może powodować niewielkie
zwiększenie stężenia syldenafilu w osoczu.
5
Jednorazowe dawki produktów leczniczych zobojętniających kwas żołądkowy (wodorotlenek
magnezu, wodorotlenek glinu) nie wpływały na dostępność biologiczną syldenafilu.
Nie przeprowadzono swoistych badań interakcji dla wszystkich produktów leczniczych, jednakże
analiza populacyjna danych farmakokinetycznych nie wykazała wpływu na farmakokinetykę
syldenafilu, produktów leczniczych z grupy inhibitorów CYP2C9 (takich jak tolbutamid, warfaryna,
fenytoina), inhibitorów CYP2D6 (takich jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny,
trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), tiazydowych i pokrewnych moczopędnych produktów
leczniczych, diuretyków pętlowych i oszczędzających potas, inhibitorów konwertazy angiotensyny,
antagonistów kanału wapniowego, produktów leczniczych o działaniu beta-adrenolitycznym ani
indukujących enzymy układu CYP450 (takich jak ryfampicyna czy barbiturany). W badaniu
obejmującym zdrowych mężczyzn, ochotników, jednoczesne zastosowanie antagonisty endoteliny,
bozentanu (induktora CYP3A4 [umiarkowanego], CYP2C9 i przypuszczalnie także CYP2C19) w
stanie równowagi (125 mg dwa razy na dobę) z syldenafilem w stanie równowagi (80 mg 3 razy na
dobę), powodowało zmniejszenie AUC i Cmax syldenafilu o, odpowiednio, 62,6% i 55,4%. W związku
z tym oczekuje się, że jednoczesne podawanie silnych induktorów CYP3A4, takich jak ryfampicyna
spowoduje silniejsze zmniejszenie stężenia syldenafilu w osoczu.
Nikorandyl stanowi połączenie aktywatora kanału potasowego i azotanu. Ze względu na zawartość
azotanu może powodować poważne interakcje z syldenafilem.
Wpływ syldenafilu na inne produkty lecznicze
Badania in vitro
Syldenafil jest słabym inhibitorem następujących izoenzymów cytochromu P450: 1A2, 2C9, 2C19,
2D6, 2E1 i 3A4 (IC50 > 150 μM). Biorąc pod uwagę, że największe obserwowane stężenie syldenafilu
w surowicy (po zastosowaniu zalecanych dawek) wynosi około 1 μM, jest mało prawdopodobne by
produkt leczniczy Valinger wpływał na klirens substratów tych izoenzymów.
Nie ma danych dotyczących interakcji syldenafilu z nieswoistymi inhibitorami fosfodiesterazy, takimi
jak teofilina lub dipirydamol.
Badania in vivo
W wyniku stwierdzonego wpływu syldenafilu na szlak metaboliczny tlenku azotu/cGMP (patrz
punkt 5.1) wykazano, że syldenafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, w związku z czym
jednoczesne stosowanie syldenafilu i produktów leczniczych uwalniających tlenek azotu lub azotanów
w jakiejkolwiek postaci jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Riocyguat: Badania przedkliniczne wykazały addytywne ogólnoustrojowe działanie obniżające
ciśnienie krwi w razie podawania inhibitorów PDE5 w skojarzeniu z riocyguatem. W badaniach
klinicznych wykazano, że riocyguat nasila hipotensyjne działanie inhibitorów PDE5. Nie wykazano
korzystnego działania klinicznego takiego skojarzenia w badanej populacji. Przeciwwskazane jest
jednoczesne stosowanie riocyguatu z inhibitorami PDE5, w tym także syldenafilem (patrz punkt 4.3).
Jednoczesne podawanie syldenafilu pacjentom przyjmującym produkty lecznicze o działaniu alfa-
adrenolitycznym może prowadzić do objawowego niedociśnienia u nielicznych podatnych chorych.
Efekt ten najczęściej występuje w ciągu 4 godzin od podania syldenafilu (patrz punkt 4.2 i 4.4). W
trzech specyficznych badaniach dotyczących interakcji międzylekowych, alfa-adrenolityk
doksazosyna (4 mg i 8 mg) i syldenafil (25 mg, 50 mg i 100 mg) były jednocześnie podawane
pacjentom z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (ang. benign prostatic hyperplasia, BPH),
ustabilizowanych w wyniku leczenia doksazosyną.
W badanych populacjach średnie dodatkowe obniżenie wartości ciśnienia krwi w pozycji leżącej
wyniosło, odpowiednio, 7/7 mmHg, 9/5 mmHg i 8/4 mmHg, a średnie dodatkowe obniżenie wartości
ciśnienia krwi w pozycji stojącej wyniosło, odpowiednio, 6/6 mmHg, 11/4 mmHg i 4/5 mmHg. Przy
6
jednoczesnym podawaniu syldenafilu i doksazosyny pacjentom uprzednio ustabilizowanym w wyniku
leczenia doksazosyną w nielicznych przypadkach zgłaszano występowanie objawów niedociśnienia
ortostatycznego. Obejmowały one zawroty głowy oraz uczucie oszołomienia, ale nie dochodziło do
omdleń.
Nie wykazano istotnych interakcji podczas stosowania syldenafilu (50 mg) jednocześnie z
metabolizowanymi przez CYP2C9 tolbutamidem (250 mg) ani z warfaryną (40 mg).
Syldenafil (50 mg) nie nasilał wydłużenia czasu krwawienia spowodowanego przez kwas
acetylosalicylowy (150 mg).
Syldenafil (50 mg) nie nasilał hipotensyjnego działania alkoholu u zdrowych ochotników, u których
średnie największe stężenie alkoholu we krwi wynosiło 80 mg/dl.
Nie stwierdzono różnic w występowaniu działań niepożądanych u pacjentów przyjmujących syldenafil
(w porównaniu do stosujących placebo) jednocześnie z następującymi produktami leczniczymi
obniżającymi ciśnienie: moczopędnymi, beta-adrenolitycznymi, inhibitorami konwertazy
angiotensyny, antagonistami angiotensyny II, lekami przeciwnadciśnieniowymi (działającymi
rozszerzająco na naczynia i ośrodkowo), o działaniu adrenolitycznym, antagonistami kanału
wapniowego. W ramach swoistego badania interakcji przy jednoczesnym podawaniu syldenafilu
(100 mg) i amlodypiny pacjentom z nadciśnieniem tętniczym stwierdzono dodatkowe zmniejszenie
skurczowego ciśnienia tętniczego krwi, mierzonego w pozycji leżącej, o 8 mmHg. Odpowiednio,
dodatkowe zmniejszenie ciśnienia rozkurczowego w pozycji leżącej wynosiło 7 mmHg. Wartości
dodatkowego zmniejszenia ciśnienia krwi były podobne do obserwowanych po podaniu zdrowym
ochotnikom samego syldenafilu (patrz punkt 5.1).
Syldenafil (100 mg) nie wpływał na farmakokinetykę stanu równowagi inhibitorów proteazy HIV:
sakwinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.
U zdrowych ochotników płci męskiej syldenafil w stanie równowagi (80 mg trzy razy na dobę)
spowodował zwiększenie AUC i Cmax bozentanu (125 mg dwa razy na dobę) o, odpowiednio, 49,8% i
42%.
Przyjęcie pojedynczej dawki syldenafilu w stanie stabilnego wysycenia sakubitrylem z walsartanem
u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym było związane z istotnie większym obniżeniem ciśnienia krwi
niż w przypadku podawania sakubitrylu z walsartanem w monoterapii. W związku z tym, należy
zachować ostrożność, rozpoczynając leczenie syldenafilem u pacjentów leczonych sakubitrylem
z walsartanem.
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Produkt leczniczy Valinger nie jest wskazany do stosowania u kobiet.
Nie przeprowadzono właściwych i odpowiednio kontrolowanych badań obejmujących kobiety w ciąży
ani karmiące piersią.
W badaniach nad rozrodczością przeprowadzonych na szczurach i królikach po zastosowaniu
syldenafilu podanego doustnie nie stwierdzono działań niepożądanych w tym zakresie.
Po podaniu jednorazowej dawki 100 mg syldenafilu zdrowym ochotnikom nie stwierdzono zmian
w ruchliwości i morfologii plemników (patrz punkt 5.1).
7
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Syldenafil może wywierać niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania
maszyn.
Ze względu na doniesienia z badań klinicznych nad syldenafilem o występowaniu zawrotów głowy i
zaburzeń widzenia, pacjenci powinni poznać swoją reakcję na produkt leczniczy Valinger przed
prowadzeniem pojazdu czy obsługiwaniem maszyn.
4.8 Działania niepożądane
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Profil bezpieczeństwa syldenafilu oparty jest na obserwacji 9570 pacjentów biorących udział w
74 badaniach klinicznych prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby z kontrolą placebo. Działania
niepożądane najczęściej zgłaszane przez pacjentów przyjmujących syldenafil w badaniach klinicznych
obejmowały ból głowy, nagłe zaczerwienienie, niestrawność, przekrwienie błony śluzowej nosa
(zatkany nos), zawroty głowy, nudności, uderzenia gorąca, zaburzenia widzenia, cyjanopsję i nieostre
widzenie.
Dane dotyczące działań niepożądanych gromadzone w ramach monitorowania bezpieczeństwa
farmakoterapii po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu dotyczą okresu ponad 10 lat.
Ponieważ nie wszystkie działania niepożądane są zgłaszane podmiotowi odpowiedzialnemu i
wprowadzane do bazy danych dotyczących bezpieczeństwa, nie jest możliwe rzetelne ustalenie
częstości występowania tychże działań.
Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
W poniższej tabeli wymieniono wszystkie istotne z medycznego punktu widzenia działania
niepożądane, których częstość występowania w badaniach klinicznych przewyższała częstość
występowania analogicznych zdarzeń u pacjentów przyjmujących placebo. Działania te pogrupowano
wg klasyfikacji układów i narządów oraz konwencji dotyczącej częstości ich występowania
następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) i
rzadko (≥1/10 000 do <1/1000).
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.
Tabela 1: Działania niepożądane istotne z medycznego punktu widzenia, których częstość
występowania w kontrolowanych badaniach klinicznych przewyższała częstość występowania
analogicznych zdarzeń u pacjentów przyjmujących placebo oraz działania niepożądane istotne z
medycznego punktu widzenia zgłoszone po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu.
Klasyfikacja układów i narządów Działania niepożądane
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Niezbyt często Nieżyt nosa (zapalenie błony śluzowej nosa)
Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często Nadwrażliwość
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często Ból głowy
Często Zawroty głowy
Niezbyt często Senność, niedoczulica
8
Rzadko Udar naczyniowy mózgu, przemijający napad
niedokrwienny, drgawki*, drgawki
nawracające*, omdlenie
Zaburzenia oka
Często Zaburzenia widzenia barwnego**, zaburzenie
widzenia, niewyraźne widzenie
Niezbyt często Zaburzenia łzawienia***, ból oczu,
światłowstręt, fotopsja (błyski w oku),
przekrwienie oka, jaskrawe widzenie, zapalenie
spojówek
Rzadko Niezwiązana z zapaleniem tętnic przednia
niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego
(NAION)*, zamknięcie naczyń siatkówki*,
krwotok siatkówkowy, retinopatia
miażdżycowa, zaburzenia siatkówki, jaskra,
ubytki pola widzenia, widzenie podwójne,
zmniejszona ostrość widzenia,
krótkowzroczność, niedomoga widzenia,
zmętnienie ciała szklistego, zaburzenia
tęczówki, rozszerzenie źrenicy, widzenie
obwódek wokół źródeł światła (ang. Halo
vision), obrzęk oka, obrzmienie oka, zaburzenia
oka, przekrwienie spojówek, podrażnienie oka,
nieprawidłowe odczucia we wnętrzu oka, obrzęk
powieki, przebarwienie twardówki
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często Zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego,
szum w uszach
Rzadko Utrata słuchu
Zaburzenia serca
Niezbyt często Tachykardia, kołatanie serca
Rzadko Nagła śmierć sercowa*, zawał mięśnia
sercowego, arytmia komorowa*, migotanie
przedsionków, niestabilna dławica
Zaburzenia naczyniowe
Często Nagłe zaczerwienienie, uderzenia gorąca
Niezbyt często Nadciśnienie, niedociśnienie
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często Uczucie zatkanego nosa
Niezbyt często Krwawienie z nosa, zatkanie zatok
Rzadko Uczucie ucisku w gardle, obrzęk nosa, suchość
nosa
Zaburzenia żołądka i jelit
Często Nudności, niestrawność
Niezbyt często Choroba refluksowa przełyku, wymioty, ból w
górnej części jamy brzusznej (ból nadbrzusza),
suchość w ustach
Rzadko Niedoczulica jamy ustnej
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często Wysypka
Rzadko Zespół Stevensa-Johnsona (SJS)*, martwica
toksyczno-rozpływna naskórka (TEN)*
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Niezbyt często Ból mięśni, ból w obrębie kończyny
9
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Niezbyt często Krwiomocz
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Rzadko Krwawienie z prącia, priapizm*, obecność krwi
w nasieniu, nasilona erekcja
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często Ból w klatce piersiowej, zmęczenie, uczucie
gorąca
Rzadko Drażliwość
Badania diagnostyczne
Niezbyt często Wzrost częstości akcji serca
* Zgłaszane po wprowadzeniu syldenafilu do obrotu.
** Zaburzenia widzenia kolorów: chloropsja (widzenie na zielono), chromatopsja, cjanopsja (widzenie
na niebiesko), erytropsja (widzenie na czerwono), ksantopsja (widzenie na żółto).
*** Zaburzenia łzawienia: zespół suchego oka, zaburzenia łzawienia, nasilone łzawienie.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181 C
02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301
fax: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
4.9 Przedawkowanie
W badaniach przeprowadzonych na zdrowych ochotnikach, u których stosowano jednorazowe dawki
produktu leczniczego dochodzące do 800 mg, działania niepożądane były podobne do działań
obserwowanych po podaniu mniejszych dawek, występowały one jednak z większą częstością i były
bardziej nasilone. Zastosowanie dawki 200 mg nie powodowało większej skuteczności, natomiast
częstość występowania działań niepożądanych [bóle głowy, nagłe zaczerwienienie, zawroty głowy,
dolegliwości dyspeptyczne, uczucie zatkanego nosa (przekrwienie błony śluzowej nosa), zmiany
widzenia] była zwiększona.
W przypadkach przedawkowania należy stosować standardowe leczenie podtrzymujące w zależności
od występujących objawów. Syldenafil silnie wiąże się z białkami osocza i nie jest wydalany z
moczem, zatem przypuszcza się, że zastosowanie dializy nie spowoduje zwiększenia klirensu
produktu leczniczego.
5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
5.1 Właściwości farmakodynamiczne
Grupa farmakoterapeutyczna: Leki urologiczne, leki stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji,
kod ATC: G04BE03
10
Mechanizm działania
Syldenafil jest produktem leczniczym do podawania doustnego przeznaczonym do leczenia zaburzeń
erekcji. W naturalnych warunkach, tzn. przy pobudzeniu seksualnym, przywraca on zaburzony
mechanizm erekcji poprzez zwiększenie dopływu krwi do prącia.
Fizjologiczny mechanizm odpowiedzialny za erekcję prącia obejmuje uwalnianie tlenku azotu (NO)
w ciałach jamistych w czasie pobudzenia seksualnego. Tlenek azotu następnie aktywuje enzym
cyklazę guanylową, co zwiększa poziom cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP), co z kolei
powoduje rozkurcz mięśni gładkich w ciałach jamistych i umożliwia napływ krwi do prącia.
Syldenafil jest silnym, selektywnym inhibitorem swoistej dla cGMP fosfodiesterazy typu 5 (PDE5)
w ciałach jamistych, gdzie PDE5 jest odpowiedzialna za rozkład cGMP. Syldenafil wywołuje erekcję
poprzez swoje działanie obwodowe. Syldenafil nie wykazuje bezpośredniego działania zwiotczającego
na izolowane ludzkie ciała jamiste, natomiast znacznie nasila rozkurczający wpływ tlenku azotu na tę
tkankę. W czasie pobudzenia seksualnego, gdy dochodzi do aktywacji szlaku metabolicznego
NO/cGMP, zahamowanie aktywności PDE5 przez syldenafil powoduje wzrost stężenia cGMP
w ciałach jamistych. Pobudzenie seksualne jest zatem niezbędne, aby syldenafil mógł wywierać
zamierzone korzystne działanie farmakologiczne.
Działanie farmakodynamiczne
Badania in vitro wykazały, że syldenafil działa selektywnie na izoenzym PDE5, który bierze udział
w mechanizmie erekcji. Wpływa na PDE5 silniej niż na inne znane fosfodiesterazy. Działa 10-krotnie
bardziej selektywnie niż na PDE6, izoenzym biorący udział w przekazywaniu bodźców świetlnych
w siatkówce oka. Przy maksymalnych zalecanych dawkach występuje 80-krotnie większa
selektywność wobec PDE1 i 700-krotnie większa wobec PDE2, 3, 4, 7, 8, 9, 10 i 11. W szczególności
syldenafil ma ponad 4000-krotnie większą selektywność wobec PDE5 w porównaniu do PDE3,
izoenzymu fosfodiesterazy swoistej wobec cAMP biorącej udział w kontrolowaniu kurczliwości
mięśnia sercowego.
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
W celu oceny przedziału czasowego po podaniu dawki, w jakim syldenafil wywołuje erekcję
w odpowiedzi na pobudzenie seksualne, przeprowadzono dwa badania kliniczne. W badaniu metodą
pletyzmografii prącia (RigiScan) u pacjentów otrzymujących syldenafil na czczo stwierdzono, że
średni czas osiągnięcia erekcji o sztywności 60% (wystarczającej do odbycia stosunku płciowego)
wynosił 25 minut (zakres od 12 do 37 minut). W innym badaniu przeprowadzonym metodą RigiScan
wykazano, że syldenafil po 4-5 godzinach po podaniu nadal mógł wywoływać erekcję w odpowiedzi
na pobudzenie seksualne.
Syldenafil powoduje niewielkie i przejściowe zmniejszenie ciśnienia krwi, w większości przypadków
bez efektów klinicznych. Średnie maksymalne zmniejszenie skurczowego ciśnienia krwi w pozycji
leżącej po doustnej dawce 100 mg wynosiło 8,4 mmHg. Odpowiadająca temu zmiana ciśnienia
rozkurczowego w pozycji leżącej wynosiła 5,5 mmHg. Zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi
odpowiada rozszerzającemu naczynia krwionośne działaniu syldenafilu, prawdopodobnie
wynikającym ze wzrostu stężenia cGMP w mięśniach gładkich naczyń.
Jednorazowe dawki syldenafilu do 100 mg nie powodowały klinicznie istotnych zmian w zapisie EKG
u zdrowych ochotników.
W badaniu wpływu na hemodynamikę pojedynczej doustnej dawki syldenafilu 100 mg podanej
14 pacjentom z ciężką chorobą niedokrwienną serca (CAD) (>70% zwężenia co najmniej jednej
tętnicy wieńcowej) średnie wartości ciśnienia skurczowego i rozkurczowego w spoczynku obniżały się
odpowiednio o 7% i 6% w porównaniu do wartości wyjściowych. Średnie ciśnienie skurczowe
11
w tętnicy płucnej zostało zmniejszone o 9%. Syldenafil nie wpływał na pojemność minutową serca i
nie pogarszał przepływu krwi przez zwężone tętnice wieńcowe.
W badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby z kontrolą placebo, obejmującym test
wysiłkowy, oceniano 144 pacjentów z zaburzeniami erekcji i przewlekłą stabilną dławicą piersiową,
którzy regularnie stosowali produkty lecznicze o działaniu przeciwdławicowym (z wyjątkiem
azotanów). Wyniki badania wykazały brak klinicznie znamiennych różnic pomiędzy syldenafilem,
a placebo w odniesieniu do czasu do wystąpienia objawów dławicy.
U niektórych mężczyzn godzinę po zastosowaniu dawki 100 mg, za pomocą testu rozróżniania barw
Farnswortha-Munsella 100, stwierdzono niewielkie, przejściowe utrudnienie rozróżniania kolorów
(niebieskiego i zielonego). Działania tego nie obserwowano już po upływie 2 godzin od przyjęcia
produktu leczniczego. Sugeruje się, że mechanizmem odpowiedzialnym za zaburzenia rozróżniania
kolorów jest zahamowanie aktywności izoenzymu PDE6, biorącego udział w kaskadzie przewodzenia
bodźca świetlnego w siatkówce. Syldenafil nie wpływa na ostrość ani na kontrastowość widzenia.
W niewielkim badaniu klinicznym (n=9) z kontrolą placebo obejmującym pacjentów z
udokumentowaną wczesną postacią związanego z wiekiem zwyrodnienia plamki żółtej (AMD),
syldenafil w pojedynczej dawce 100 mg nie wpływał istotnie na przeprowadzone testy widzenia
(ostrość widzenia, siatka Amslera, test rozróżniania kolorów symulujący światła uliczne, perymetr
Humphreya oraz wrażliwość na światło).
Po podaniu jednorazowej dawki 100 mg syldenafilu zdrowym ochotnikom nie stwierdzono zmian
w ruchliwości i morfologii plemników (patrz punkt 4.6).
Dalsze informacje z badań klinicznych
W badaniach klinicznych syldenafil stosowano u ponad 8000 pacjentów w wieku od 19 do 87 lat.
Badania objęły następujące grupy pacjentów: pacjenci w podeszłym wieku (19,9%), pacjenci
z nadciśnieniem tętniczym (30,9%), cukrzycą (20,3%), chorobą niedokrwienną serca (5,8%),
hiperlipidemią (19,8%), uszkodzeniem rdzenia kręgowego (0,6%), depresją (5,2%), po przebytej
przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego (3,7%), po radykalnej prostatektomii (3,3%). Z badań
były wykluczone lub nie były wystarczająco reprezentowane następujące grupy pacjentów: pacjenci
po zabiegach chirurgicznych w obrębie miednicy, po radioterapii, z ciężką niewydolnością nerek lub
wątroby oraz pacjenci z niektórymi chorobami układu sercowo-naczyniowego (patrz punkt 4.3).
W badaniach, w których zastosowano stałą dawkę produktu leczniczego, poprawę erekcji w związku
z leczeniem zgłosiło 62% pacjentów (dla dawki 25 mg), 74% (dla dawki 50 mg) oraz 82% (dla dawki
100 mg) w porównaniu do 25% pacjentów przyjmujących placebo. W kontrolowanych badaniach
klinicznych stwierdzono, że częstość przerwania leczenia z powodu syldenafilu była mała i zbliżona
do obserwowanej w grupie placebo.
Biorąc pod uwagę wyniki wszystkich badań klinicznych, odsetek pacjentów zgłaszających poprawę po
zastosowaniu syldenafilu był następujący w poszczególnych grupach: pacjenci z zaburzeniami erekcji
o podłożu psychogennym (84%), pacjenci z zaburzeniami erekcji o przyczynie mieszanej (77%),
pacjenci z zaburzeniami erekcji o podłożu organicznym (68%), pacjenci w podeszłym wieku (67%),
pacjenci z cukrzycą (59%), pacjenci z chorobą niedokrwienną serca (69%), pacjenci z nadciśnieniem
tętniczym (68%), pacjenci po przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego (TURP) (61%), pacjenci
po radykalnej prostatektomii (43%), pacjenci z uszkodzeniem rdzenia kręgowego (83%), pacjenci
z depresją (75%). W badaniach długookresowych bezpieczeństwo i skuteczność syldenafilu
utrzymywały się na niezmienionym poziomie.
Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktów leczniczych
zawierających syldenafil we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu zaburzeń
erekcji (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
12
5.2 Właściwości farmakokinetyczne
Wchłanianie
Syldenafil jest szybko wchłaniany. Po podaniu doustnym na czczo maksymalne stężenie w osoczu
obserwowane jest po 30-120 minutach (mediana 60 minut). Średnia całkowita biodostępność po
podaniu doustnym wynosi 41% (zakres wartości 25-63%). W zakresie zalecanych dawek (25-100 mg)
po podaniu doustnym wartości AUC i Cmax syldenafilu zwiększają się proporcjonalnie do dawki.
Stosowanie syldenafilu podczas posiłku zmniejsza szybkość jego wchłaniania, przy czym średnie
opóźnienie Tmax syldenafilu wynosi 60 minut, a średnie zmniejszenie Cmax- 29%.
Dystrybucja
Średnia objętość dystrybucji syldenafilu w stanie równowagi (Vd) wynosi 105 l, co wskazuje na
dystrybucję produktu leczniczego do tkanek. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki 100 mg średnie
maksymalne stężenie syldenafilu w osoczu wynosi około 440 ng/ml (CV 40%). Ponieważ syldenafil
i jego główny krążący N-demetylo metabolit wiążą się z białkami osocza w 96%, średnie maksymalne
stężenie wolnej postaci syldenafilu w osoczu wynosi 18 ng/ml (38 nM). Stopień wiązania z białkami
nie zależy od całkowitego stężenia produktu leczniczego.
W ejakulacie zdrowych ochotników, którym podano jednorazowo 100 mg syldenafilu, po 90 minutach
znajdowało się mniej niż 0,0002% podanej dawki (średnio 188 ng).
Metabolizm
Syldenafil jest metabolizowany przede wszystkim przez izoenzymy mikrosomalne wątroby: głównie
CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2C9. Główny krążący metabolit syldenafilu powstaje
w wyniku jego N-demetylacji.
Metabolit ten ma podobny do syldenafilu profil selektywności w stosunku do fosfodiesteraz, a siła
jego działania wobec PDE5 w warunkach in vitro wynosi około 50% siły działania macierzystego
produktu leczniczego. Jego stężenie w osoczu odpowiada około 40% stężenia syldenafilu. N-demetylo
metabolit syldenafilu podlega dalszym przemianom; jego końcowy okres półtrwania wynosi około
4 godziny.
Eliminacja
Całkowity klirens syldenafilu wynosi 41 l/godz., co daje okres półtrwania w fazie końcowej
wynoszący około 3-5 godz. Syldenafil, zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, wydalany jest
w postaci metabolitów, głównie z kałem (około 80% dawki doustnej) oraz w mniejszym stopniu
z moczem (około 13% podanej dawki doustnej).
Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów
Osoby w podeszłym wieku
U zdrowych ochotników w podeszłym wieku (≥ 65 lat) stwierdzono zmniejszony klirens syldenafilu,
co powodowało, że stężenie produktu leczniczego i jego aktywnego N-demetylo metabolitu w osoczu
było w przybliżeniu o 90% większe od obserwowanego u ochotników w młodszym wieku
(18 - 45 lat). Z uwagi na zmieniający się z wiekiem stopień wiązania z białkami osocza,
odpowiadające zwiększenie stężenia wolnego syldenafilu w osoczu wynosiło około 40%.
Zaburzenia czynności nerek
U ochotników z zaburzeniem czynności nerek o nasileniu od niewielkiego do umiarkowanego (klirens
kreatyniny 30-80 ml/min) farmakokinetyka syldenafilu po zastosowaniu jednorazowej dawki doustnej
50 mg nie zmieniła się. W porównaniu do wartości u ochotników w tym samym wieku, bez
współistniejącego zaburzenia czynności nerek, średnie wartości AUC i Cmax N-demetylo metabolitu
zwiększały się o, odpowiednio, 126% i 73%. Jednakże z uwagi na dużą zmienność osobniczą, różnice
te nie okazały się statystycznie znamienne. U ochotników z ciężkim zaburzeniem czynności nerek
13
(klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens syldenafilu był zmniejszony, co powodowało zwiększenie
średnich wartości AUC i Cmax syldenafilu o, odpowiednio, 100% i 88% w porównaniu do ochotników
w tym samym wieku bez zaburzenia czynności nerek. Ponadto znacząco zwiększone były wartości
AUC (o 79%) i Cmax (o 200%) N-demetylo metabolitu.
Zaburzenia czynności wątroby
U ochotników z marskością wątroby o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego (A i B wg Childa-
Pugh'a), klirens syldenafilu był zmniejszony, co powodowało wzrost wartości AUC (o 84%) i Cmax
(o 47%) w porównaniu do ochotników w tym samym wieku bez zaburzenia czynności wątroby. Nie
badano farmakokinetyki syldenafilu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości
oraz toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie ujawniają żadnego szczególnego
zagrożenie dla człowieka.
6. DANE FARMACEUTYCZNE
6.1 Wykaz substancji pomocniczych
Rdzeń tabletki:
Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Celuloza mikrokrystaliczna
Magnezu stearynian
Koloidalna krzemionka bezwodna
Kroskarmeloza sodowa
Otoczka:
Hypromeloza (2910; 6 mPa∙s)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 6000
Talk
Indygotyna, lak (E 132)
6.2 Niezgodności farmaceutyczne
Nie dotyczy.
6.3 Okres ważności
4 lata.
6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania
Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania
Po 2 tabletki powlekane w blistrze z folii Aluminium/PVC w tekturowym pudełku.
Po 4 x 1 tabletki powlekane w blistrze z folii Aluminium/PVC w tekturowym pudełku.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
14
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.
7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Orion Corporation
Orionintie 1
FI-02200 Espoo
Finlandia
8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Pozwolenie nr: 24440
9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 11.12.2017
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 16.03.2022
10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO
22.07.2022
15
