CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO
Pyralgina Ból i Gorączka, 500 mg/saszetkę, granulat do sporządzania roztworu doustnego
2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Każda saszetka zawiera 500 mg metamizolu magnezowego (Metamizolum magnesicum) w postaci
metamizolu magnezowego sześciowodnego.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu: sód, żółcień pomarańczowa (E110).
Każda saszetka zawiera 4,58 mg (0,2 mmol) sodu.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
Granulat do sporządzania roztworu doustnego
Jednorodny granulat, koloru pomarańczowego, niezbrylony o pomarańczowym smaku.
4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE
4.1 Wskazania do stosowania
Ból różnego pochodzenia o dużym nasileniu oraz gorączka, gdy zastosowanie innych środków jest
niewskazane lub nieskuteczne.
4.2 Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie
O dawce decyduje nasilenie bólu lub gorączki oraz indywidualna reakcja na produkt Pyralgina
Ból i Gorączka. Zasadnicze znaczenie ma wybór najmniejszej dawki umożliwiającej opanowanie bólu
i (lub) gorączki.
Dorosłym i młodzieży w wieku 15 lat lub więcej (>53 kg) można podawać maksymalnie 1000 mg
metamizolu w dawce pojedynczej nie częściej niż 4 razy na dobę w odstępach wynoszących
6 – 8 godzin, co odpowiada maksymalnej dawce dobowej 4000 mg.
Wyraźnego działania można spodziewać się w ciągu 30 do 60 minut od podania doustnego.
W tabeli poniżej podano zalecane dawki pojedyncze oraz maksymalne dawki dobowe zależne od
masy ciała lub wieku:
Masa ciała Wiek Pojedyncza dawka Maksymalna dawka dobowa
kg lata saszetki mg saszetki mg
>53 ≥15 lat 1–2 500–1000 8 4000
Dzieci i młodzież
Produkt Pyralgina Ból i Gorączka nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 15 lat ze względu na stałą
zawartość metamizolu w jednej saszetce wynoszącą 500 mg. Dostępne są inne postacie
farmaceutyczne lub moce produktu, które można odpowiednio dawkować u mniejszych dzieci.
Należy poinformować pacjenta, że powinien zasięgnąć porady lekarskiej, gdy objawy nie ustąpią
1
po 3-5 dniach stosowania produktu Pyralgina Ból i Gorączka lub niezwłocznie udał się do lekarza, gdy
mimo przyjęcia produktu, objawy nasilają się.
Szczególne grupy pacjentów
Osoby w podeszłym wieku, pacjenci osłabieni oraz pacjenci ze zmniejszoną wartością klirensu
kreatyniny
U osób w podeszłym wieku, pacjentów osłabionych i pacjentów ze zmniejszoną wartością klirensu
kreatyniny dawkę należy zmniejszyć ze względu na możliwość wydłużenia czasu eliminacji z
organizmu produktów metabolizmu metamizolu.
Zaburzenia czynności wątroby i nerek
W przypadku zaburzenia czynności wątroby lub nerek szybkość eliminacji jest zmniejszona, dlatego
należy unikać wielokrotnego podawania dużych dawek. Nie ma konieczności zmniejszenia dawki, gdy
produkt stosowany jest przez krótki czas. Dotychczasowe doświadczenia związane z długotrwałym
stosowaniem metamizolu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem wątroby i nerek są niewystarczające.
Sposób podawania:
Podanie doustne
Zawartość saszetki należy rozpuścić w szklance wody. Produkt należy stosować podczas lub
bezpośrednio po posiłkach.
4.3 Przeciwwskazania
- Stwierdzona w wywiadzie agranulocytoza indukowana przez metamizol, inne pirazolony lub
pirazolidyny.
- Zaburzenia czynności szpiku kostnego lub choroby układu krwiotwórczego.
- Nadwrażliwość na substancję czynną, inne pochodne pirazolonu i pirazolidyny, np. produkty
lecznicze zawierające propyfenazon, fenazon lub fenylobutazon lub na którąkolwiek substancję
pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Pacjenci z rozpoznanym zespołem astmy analgetycznej lub znaną nietolerancją na leki
przeciwbólowe objawiające się pokrzywką, obrzękiem naczynioworuchowym, tj. pacjenci,
którzy reagują skurczem oskrzeli lub inną reakcją anafilaktoidalną na salicylany, paracetamol
lub inne nieopioidowe leki przeciwbólowe, w tym niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLZP),
takie jak: diklofenak, ibuprofen, indometacyna lub naproksen.
- Ostra niewydolność nerek lub wątroby, ostra porfiria wątrobowa.
- Wrodzony niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej.
- Stosowanie leków z grupy pochodnych pirazolonu i pirazolidyny (np. fenylobutazon
propyfenazon).
- Trzeci trymestr ciąży.
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Stosowanie metamizolu wiąże się z rzadkim, lecz zagrażającym życiu ryzykiem wystąpienia
agranulocytozy lub wstrząsu (patrz punkt 4.8).
Agranulocytoza
Agranulocytoza
Leczenie metamizolem może powodować agranulocytozę, która może prowadzić do zgonu (patrz
punkt 4.8). Może wystąpić nawet jeśli metamizol był podawany wcześniej bez powikłań.
Agranulocytoza wywołana metamizolem jest idiosynkratycznym działaniem niepożądanym. Nie
zależy od dawki i może wystąpić w dowolnym momencie leczenia, nawet niedługo po zaprzestaniu
stosowania metamizolu.
Pacjentów należy poinstruować, aby przerwali leczenie i natychmiast zwrócili się po pomoc
lekarską w przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów sugerujących agranulocytozę
(np. gorączka, dreszcze, ból gardła i bolesne zmiany błony śluzowej, zwłaszcza w jamie ustnej,
2
nosie i gardle lub w okolicy narządów płciowych lub odbytu).
Jeśli metamizol jest przyjmowany na gorączkę, niektóre objawy rozwijającej się agranulocytozy
mogą pozostać niezauważone. Podobnie objawy mogą być również maskowane u pacjentów
otrzymujących antybiotyki.
W przypadku wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych sugerujących agranulocytozę
należy natychmiast wykonać pełną morfologię krwi (w tym morfologię krwi z rozmazem)
i przerwać leczenie do czasu uzyskania wyników. W przypadku potwierdzenia agranulocytozy, nie
wolno ponownie rozpoczynać leczenia (patrz punkt 4.3).
Pancytopenia
W przypadku wystąpienia pancytopenii należy natychmiast przerwać leczenie i wykonać pełne
badanie krwi, aż sytuacja się unormuje (patrz punkt 4.8). Należy poinformować pacjenta, aby
natychmiast zgłosił się do lekarza, jeżeli podczas leczenia wystąpią oznaki choroby i objawy, które
wskazują na dyskrazję krwi (np. ogólnie złe samopoczucie, infekcja, utrzymująca się gorączka,
krwiaki, krwawienia, bladość).
Reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne
Należy poinformować pacjenta o tym, aby w przypadku wystąpienia objawów reakcji anafilaktycznej
lub anafilaktoidalnej, np. duszności, obrzęku języka, obrzęku naczynioruchowego, wysypki czy
pokrzywki natychmiast odstawił produkt i wezwał pomoc lekarską, gdyż istnieje zagrożenie życia.
Pacjenci wykazujący reakcję anafilaktyczną lub inną immunologiczną reakcję na metamizol są także
narażeni na podobną reakcję na inne pirazolony i pirazolidyny.
Pacjenci wykazujący reakcję anafilaktoidalną na metamizol są także szczególnie narażeni na podobną
reakcję na nieopioidowe leki przeciwbólowe, w tym niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ).
Ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktoidalnych po przyjęciu produktu zawierającego
metamizol jest znacznie podwyższone u pacjentów:
- z zespołem astmy analgetycznej lub nietolerancją leków przeciwbólowych objawiającą się
pokrzywką, obrzękiem naczynioruchowym (patrz punkt 4.3), w szczególności jeśli towarzyszy
jej polipowate zapalenie błony śluzowej nosa i zatok;
- z astmą oskrzelową, szczególnie przy jednoczesnym występowaniu zapalenia zatok
przynosowych i polipów w nosie;
- z przewlekłą pokrzywką;
- z nietolerancją niektórych barwników (np. tartrazyna) lub konserwantów (np. benzoesany);
- z nietolerancją alkoholu objawiającą się kichaniem, łzawieniem oczu i silnym zaczerwienieniem
twarzy w reakcji nawet na niewielkie ilości alkoholu; może to wskazywać na nierozpoznaną
wcześniej astmę analgetyczną (patrz punkt 4.3).
U pacjentów z uczuleniem może dojść do wstrząsu anafilaktycznego. Dlatego podczas stosowania
metamizolu zaleca się zachować szczególną ostrożność u pacjentów z astmą lub atopią.
Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych metamizol wolno
podawać tylko po starannym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. Jeśli zajdzie taka konieczność,
należy podawać go w warunkach ścisłej kontroli lekarskiej, z zapewnieniem możliwości udzielenia
pomocy w nagłym przypadku.
Ciężkie reakcje skórne
Podczas leczenia metamizolem notowano występowanie ciężkich niepożądanych reakcji skórnych
(SCAR, ang. severe cutaneous adverse reactions), w tym zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ciężka
choroba alergiczna objawiająca się pęcherzami i nadżerkami na skórze, w jamie ustnej, oczach
i narządach płciowych, gorączką i bólami stawowymi), toksycznego martwiczego oddzielania się
naskórka (TEN, choroba Lyella, ciężka gwałtownie przebiegająca choroba alergiczna objawiająca się
pękającymi olbrzymimi pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze, spełzaniem
dużych płatów naskórka oraz gorączką) i reakcji polekowej z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół
DRESS), mogących zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu. Należy poinformować pacjenta
3
o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują u niego
reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów przedmiotowych i podmiotowych świadczących
o wystąpieniu tych reakcji leczenie metamizolem należy natychmiast odstawić i nie wolno go już
nigdy ponownie wprowadzać (patrz punkt 4.3).
Reakcje przebiegające ze znacznym spadkiem ciśnienia tętniczego
Metamizol może powodować reakcje hipotensyjne (patrz także punkt 4.8).
Reakcje te mogą być zależne od dawki. Wystąpienie ich jest bardziej prawdopodobne w przypadku
pozajelitowego podania produktu leczniczego, szczególnie podczas zbyt szybkiego wstrzykiwania
postaci dożylnej.
Ryzyko spadku ciśnienia tętniczego zwiększa się u pacjentów:
• ze skurczowym ciśnieniem tętniczym mniejszym niż 100 mm Hg lub z niewydolnością serca i
zaburzeniami krążenia (np. zawał serca lub urazy wielonarządowe), także u pacjentów ze
zmniejszoną objętością krwi krążącej oraz pacjentów odwodnionych;
• z wysoką gorączką.
Dlatego w przypadku tych pacjentów należy rozważyć potrzebę podania produktu, a w razie
zastosowania prowadzić ścisły nadzór. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia reakcji hipotensyjnych,
konieczne może okazać się podjęcie działań zapobiegawczych (np. wyrównanie zaburzeń krążenia).
U pacjentów, u których koniecznie należy unikać obniżenia ciśnienia krwi, np. w przypadku ciężkiej
choroby wieńcowej lub istotnych zwężeń naczyń domózgowych, metamizol można stosować tylko
pod ścisłą kontrolą parametrów hemodynamicznych.
Produkt leczniczy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby, w chorobie
wrzodowej żołądka i dwunastnicy po rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka.
Polekowe uszkodzenie wątroby
U pacjentów leczonych metamizolem notowano przypadki ostrego zapalenia wątroby,
przebiegającego głównie z uszkodzeniem komórek wątrobowych i pojawiającego się w okresie od
kilku dni do kilku miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Objawy przedmiotowe i podmiotowe obejmują
zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych w surowicy, w tym z żółtaczką, często w kontekście
reakcji nadwrażliwości na inne leki (np. wysypka skórna, dyskrazje komórek krwi, gorączka
i eozynofilia) lub z jednoczesnymi cechami zapalenia wątroby na podłożu autoimmunologicznym.
U większości pacjentów objawy ustępowały po przerwaniu leczenia metamizolem, jednak
w pojedynczych przypadkach notowano progresję do ostrej niewydolności wątroby z koniecznością
przeszczepienia tego narządu.
Mechanizm powstawania uszkodzenia wątroby na skutek stosowania metamizolu nie jest jasno
określony, ale dane wskazują na występowanie mechanizmu immunologiczno-alergicznego.
Pacjentów należy informować o konieczności kontaktu z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów
świadczących o uszkodzeniu wątroby. U takiego pacjenta należy przerwać leczenie metamizolem
i wykonać badania czynności wątroby.
Jeśli u pacjenta nastąpiło uszkodzenie wątroby podczas stosowania metamizolu, nie należy ponownie
wdrażać leczenia metamizolem, jeśli nie stwierdzono innych przyczyn uszkodzenia wątroby.
Produkt leczniczy zawiera barwnik żółcień pomarańczową (E110), który u niektórych pacjentów może
powodować reakcje alergiczne.
Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną saszetkę, to znaczy produkt uznaje
się za „wolny od sodu”.
Każda saszetka zawiera 0,04 wymiennika węglowodanowego.
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
- Metamizol nasila działanie produktów leczniczych przeciwzakrzepowych pochodnych
kumaryny, doustnych leków przeciwcukrzycowych, fenytoiny i sulfonamidów
4
przeciwbakteryjnych.
- Barbiturany osłabiają, a inhibitory MAO nasilają działanie metamizolu.
- Jednoczesne stosowanie metamizolu i chloropromazyny może wywołać ciężką hipotermię.
- Metamizol może nasilać hemotoksyczność metotreksatu, szczególnie u pacjentów w podeszłym
wieku. Należy unikać jednoczesnego stosowania obu tych leków.
- Jednoczesne stosowanie metamizolu z alkoholem może wpłynąć na farmakokinetykę obu
ksenobiotyków.
- W przypadku pochodnych pirazolonu, do których należy metamizol, wiadomo, że może
dochodzić do interakcji z kaptoprylem, litem i triamterenem oraz mogą zmieniać skuteczność
leków obniżających ciśnienie tętnicze i moczopędnych. Brak jest informacji, czy metamizol
również powoduje takie interakcje.
W przypadku jednoczesnego stosowania, metamizol może zmniejszyć wpływ kwasu
acetylosalicylowego na agregację trombocytów. Z tego względu należy zachować szczególną
ostrożność w przypadku stosowania metamizolu u pacjentów, którzy stosują kwas acetylosalicylowy
ze wskazań kardiologicznych.
Farmakokinetyczna indukcja enzymów metabolizujących:
Metamizol może indukować enzymy metabolizujące, w tym CYP2B6 i CYP3A4.
Jednoczesne podawanie metamizolu i bupropionu, efawirenzu, metadonu, walproinianu,
cyklosporyny, takrolimusu lub sertraliny może zmniejszyć stężenie tych leków w osoczu i ograniczyć
ich skuteczność kliniczną. Dlatego też zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego podawania
z metamizolem; w stosownych przypadkach należy monitorować odpowiedź kliniczną i (lub) stężenie
leku.
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ciąża
Dostępna jest jedynie ograniczona ilość danych dotyczących stosowania metamizolu u kobiet w ciąży.
Na podstawie opublikowanych danych pochodzących od kobiet w ciąży otrzymujących metamizol
w pierwszym trymestrze (n=568) nie zidentyfikowano żadnych dowodów świadczących o działaniu
teratogennym lub embriotoksycznym. W wybranych przypadkach dopuszczalne może być podanie
metamizolu w pojedynczych dawkach w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, gdy nie ma innej
możliwości leczenia. Zasadniczo jednak nie zaleca się stosowania metamizolu w pierwszym i drugim
trymestrze ciąży. Stosowanie w trzecim trymestrze ciąży wiąże się ze szkodliwym wpływem na płód
(zaburzenie czynności nerek i zwężenie przewodu tętniczego), a zatem metamizol jest
przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży (patrz punkt 4.3). W razie nieumyślnego podania
metamizolu w trzecim trymestrze ciąży należy skontrolować płyn owodniowy i przewód tętniczy
w badaniu ultrasonograficznym i echokardiograficznym.
Metamizol przechodzi przez barierę łożyskową.
U zwierząt metamizol miał szkodliwy wpływ na rozrodczość, ale nie działał teratogennie (patrz punkt
5.3).
Karmienie piersią
Produkty rozkładu metamizolu przenikają do mleka kobiet karmiących piersią w znaczących ilościach
i nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia karmionego piersią. Z tego względu należy
w szczególności unikać wielokrotnego stosowania metamizolu w okresie karmienia piersią.
W przypadku jednorazowego podania metamizolu należy zalecić matkom zbieranie i wylewanie
pokarmu przez 48 godzin od podania produktu leczniczego.
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
W zalecanym zakresie dawkowania nie zaobserwowano upośledzenia zdolności koncentracji
i reagowania. Ze względów ostrożności należy jednak, przynajmniej w razie stosowania większych
dawek, uwzględnić możliwość upośledzenia tych zdolności i zrezygnować z obsługi maszyn,
prowadzenia pojazdów lub wykonywania czynności obciążonych ryzykiem.
5
4.8 Działania niepożądane
Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów i narządów zgodnie z następującą
konwencją zgodnie z MedDRA:
Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100)
Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000)
Bardzo rzadko (<1/10 000)
Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Rzadko: leukopenia.
Bardzo rzadko: agranulocytoza, w tym przypadki zgonu (patrz punkt 4.4), małopłytkowość. Te reakcje
są przypuszczalnie uwarunkowane immunologicznie. Mogą wystąpić także u osób, u których
metamizol był wcześniej stosowany bez powikłań.
Do typowych objawów agranulocytozy należą: gorączka, dreszcze, bóle gardła, trudności w połykaniu
oraz stany zapalne błony śluzowej jamy ustnej, nosa, gardła, narządów płciowych i odbytnicy.
U pacjentów otrzymujących antybiotyki te objawy mogą mieć niewielkie nasilenie. Węzły chłonne
oraz śledziona mogą pozostać bez zmian lub być tylko nieznacznie powiększone. Opadanie krwinek
czerwonych jest znacznie przyspieszone, ilość granulocytów znacznie się zmniejsza lub zanikają
całkowicie. Zwykle, lecz nie zawsze, występują prawidłowe wartości hemoglobiny, erytrocytów
i płytek krwi.
W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów agranulocytozy należy natychmiast przerwać
podawanie produktu i skontrolować obraz krwi. W razie pogorszenia się stanu zdrowia pacjenta,
pojawienia się lub nawrotu gorączki i wystąpienia zapalenia błon śluzowych, szczególnie jamy ustnej,
nosa i gardła, należy natychmiast przerwać leczenie, zanim jeszcze otrzyma się wyniki badań
laboratoryjnych.
W przypadku wystąpienia pancytopenii należy natychmiast przerwać przyjmowanie produktu
Pyralgina Ból i Gorączka i wykonać badania krwi, aż sytuacja się unormuje (patrz punkt 4.4).
Częstość nieznana: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, uszkodzenie szpiku,
niekiedy kończące się zgonem.
U pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej produkt leczniczy wywołuje
hemolizę krwinek.
Zaburzenia układu immunologicznego
Rzadko: reakcje anafilaktoidalne lub anafilaktyczne*.
Bardzo rzadko: astma analgetyczna, napady astmy.
U pacjentów z zespołem astmy analgetycznej reakcje uczuleniowe objawiają się typowymi napadami
astmy.
Częstość nieznana: wstrząs anafilaktyczny*.
*Reakcje anafilaktoidalne lub anafilaktyczne mogą być ciężkie i zagrażać życiu. Występują w
szczególności po podaniu pozajelitowym. Reakcje te mogą rozwinąć się w trakcie wstrzyknięcia lub
bezpośrednio po podaniu, występują jednak przeważnie w pierwszej godzinie po podaniu. Mogą
rozwinąć się pomimo wcześniejszego stosowania metamizolu bez powikłań.
Mniej nasilone reakcje występują typowo w postaci zmian skórnych i w obrębie błon śluzowych (jak
np. świąd, pieczenie, zaczerwienienie, pokrzywka, obrzęk), duszność i - rzadziej - zaburzenia żołądka
i jelit. Takie lżej przebiegające odczyny mogą przechodzić w cięższe formy z uogólnioną pokrzywką,
ciężkim obrzękiem naczynioruchowym (także w obrębie krtani), ciężkim skurczem oskrzeli,
zaburzeniami rytmu serca, spadkiem ciśnienia tętniczego (niekiedy poprzedzonym jego wzrostem)
i wstrząsem.
6
Należy poinformować pacjenta o tym, aby w przypadku wystąpienia objawów reakcji anafilaktycznej
natychmiast odstawił produkt i wezwał pomoc lekarską, gdyż istnieje zagrożenie życia.
Zaburzenia układu nerwowego
Częstość nieznana: bóle i zawroty głowy.
Zaburzenia naczyniowe
Niezbyt często: podczas lub po podaniu produktu mogą wystąpić reakcje hipotensyjne, które
prawdopodobnie są uwarunkowane farmakologicznie i nie towarzyszą im objawy reakcji
anafilaktycznych lub anafilaktoidalnych. Mogą prowadzić one do nadmiernego zmniejszenia ciśnienia
tętniczego. Szybkie podanie dożylne zwiększa niebezpieczeństwo wystąpienia niedociśnienia.
W przypadku bardzo wysokiej gorączki może wystąpić, zależne od dawki, krytyczne zmniejszenie
ciśnienia krwi bez objawów nadwrażliwości.
Zaburzenia żołądka i jelit
Częstość nieznana: nudności, wymioty, bóle brzucha, podrażnienie żołądka, biegunka, suchość błony
śluzowej jamy ustnej.
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Częstość nieznana: polekowe uszkodzenie wątroby, w tym ostre zapalenie wątroby, żółtaczka,
zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (patrz punkt 4.4).
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często: wysypka polekowa.
Rzadko: wysypka (np. plamkowo-grudkowa).
Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona (SJS) lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka
(TEN, choroba Lyella). W takim przypadku konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia (patrz
punkt 4.4).
Częstość nieznana: reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS).
W związku z leczeniem metamizolem zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne (SCAR), w tym
zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczną nekrolizę naskórka (TEN) i reakcję polekową
z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS) (patrz punkt 4.4).
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Bardzo rzadko: może wystąpić nagłe pogorszenie czynności nerek, przy czym w niektórych
przypadkach może rozwijać się białkomocz, skąpomocz lub bezmocz oraz ostra niewydolność nerek.
Może wystąpić również śródmiąższowe zapalenie nerek.
Częstość nieznana: po zastosowaniu bardzo dużych dawek metamizolu wydalanie nieszkodliwego
metabolitu może powodować czerwone zabarwienie moczu.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
4.9 Przedawkowanie
7
Nie ustalono wielkości dawki toksycznej dla człowieka. Maksymalna dawka dobowa wynosi
4 g na dobę.
Po przyjęciu bardzo dużych dawek, wydalanie kwasu rubazonowego może powodować czerwone
zabarwienie moczu.
Objawy przedawkowania
Mogą wystąpić zawroty głowy, szum w uszach, zaburzenia słuchu, pobudzenie psychoruchowe,
zaburzenia świadomości, śpiączka, drgawki toniczno-kloniczne czy zmniejszenie ciśnienia tętniczego,
zaburzenia rytmu serca (tachykardia). Przedawkowanie metamizolu może spowodować także bóle
brzucha, wymioty, nadżerki błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, krwawienia, perforacje,
uszkodzenie komórek wątrobowych, śródmiąższowe zapalenie nerek oraz alergiczny skurcz oskrzeli.
Odnotowano przypadki wystąpienia wysypki, pokrzywki, obrzęku, złuszczającego zapalenia oraz
toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka.
Istnieje także możliwość wystąpienia zaburzeń hematologicznych, np. leukopenii, małopłytkowości,
uszkodzenia szpiku, niedokrwistości aplastycznej.
Leczenie przedawkowania
Brak odtrutki na metamizol.
Krótko po przyjęciu leku można próbować ograniczyć wchłanianie leku (płukanie żołądka, podanie
węgla aktywnego).
Należy stosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Wydalanie głównego metabolitu,
4-N-metyloaminoantypiryny (MAA) można przyspieszyć przez zastosowanie hemodializy,
hemofiltracji, hemoperfuzji lub filtracji osocza.
Leczenie intoksykacji, podobnie jak zapobieganie ciężkim powikłaniom, może powodować
konieczność zastosowania ogólnej i specjalistycznej opieki medycznej na oddziale intensywnej terapii.
5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
5.1 Właściwości farmakodynamiczne
Grupa farmakoterapeutyczna: inne leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe; pirazolony
kod ATC: N02BB02
Mechanizm działania
Metamizol jest pochodną pirazolonu o działaniu przeciwbólowym, przeciwgorączkowym oraz
spazmolitycznym. Mechanizm jego działania nie jest do końca poznany. Wyniki badań wskazują, że
metamizol i jego główny metabolit (4-metyloaminoantypiryna) działają prawdopodobnie zarówno
poprzez ośrodkowy jak i obwodowy układ nerwowy.
5.2 Właściwości farmakokinetyczne
Wchłanianie
Po podaniu doustnym metamizol ulega szybkiej hydrolizie do aktywnego metabolitu
4-N-metyloaminoantipyriny (MAA), którego biodostępność wynosi około 90% i jest nieco większa po
podaniu doustnym niż pozajelitowym. Pokarm nie wpływa na wchłanianie metamizolu. Maksymalne
stężenie występuje po 1,2-2,0 godzin od chwili zastosowania metamizolu.
Dystrybucja
Objętość dystrybucji MAA wynosi 1,15 l/kg beztłuszczowej masy ciała. Metamizol przenika przez
łożysko. Wszystkie metabolity metamizolu są wydzielane do mleka kobiecego.
Metabolizm
Po przyjęciu doustnym metamizol ulega całkowitej hydrolizie do czynnego farmakologicznie
metabolitu, 4-N-metyloaminoantypiryny (MAA), który z kolei ulega przemianie do
8
4-N-formyloaminoantipyriny (FAA) - metabolit ostateczny i do 4-aminoantipyriny (AA). AA ulega
dalszej przemianie do 4-N-acetyloaminoantipyriny (AAA) przy udziale polimorficznej
N-acetylo-transferazy. Okres półtrwania MAA wynosi od 2,6 do 3,5 godzin.
Działanie kliniczne wykazuje głównie MAA, w pewnym stopniu także jej metabolit,
4-aminoantypiryna (AA). Wartość pola pod krzywą (AUC) dla AA wynosi około 25% pola pod
krzywą dla MAA. Metabolity 4-N-acetyloaminoantypiryna (AAA) i 4-N-formyloaminoantypiryna
(FAA) są prawdopodobnie farmakologicznie nieaktywne.
Metabolity metamizolu wiążą się z białkami osocza w stopniu mniejszym niż 60%. MAA wiąże się
w 58%, AA w 48%, FAA w 18% a AAA w 14%.
Eliminacja
Po doustnym podaniu pojedynczej dawki można było zidentyfikować 85% wydalonych z moczem
metabolitów, z czego 31% stanowiła MAA, 63% AA, 268% AAA i 234% FAA. Klirens
nerkowy po pojedynczej doustnej dawce 1 g metamizolu wynosił dla MAA 52, dla AA 3813, AAA
618 i FAA 495 ml/min. Okres półtrwania w fazie eliminacji z surowicy wynosił odpowiednio
2,70,5 godziny dla MAA, 3,71,3 godziny dla AA, 9,51,5 godziny dla AAA i 11,21,5 godziny dla
FAA.
Wydalanie 4-MAA zmniejszało się o 22% po wielokrotnym podaniu metamizolu, a u pacjentów
w podeszłym wieku o 33%.
U pacjentów w podeszłym wieku AUC wzrasta 2-3-krotnie. U pacjentów z marskością wątroby okres
półtrwania w fazie eliminacji MAA i FAA po podaniu pojedynczej dawki doustnej zwiększa się około
trzykrotnie, natomiast w przypadku AA i AAA okres półtrwania nie wzrósł w tym samym stopniu.
U tych pacjentów należy unikać stosowania dużych dawek produktu.
Dostępne dane na temat pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wskazują na zmniejszoną
szybkość eliminacji niektórych metabolitów (AAA i FAA). U pacjentów z zaburzeniami czynności
nerek powinno się więc unikać stosowania dużych dawek.
Liniowość lub nieliniowość
Farmakokinetyka wszystkich metabolitów metamizolu ma charakter nieliniowy. Kliniczne znaczenie
tego zjawiska nie jest dotychczas poznane. Podczas krótkotrwałego leczenia kumulacja metabolitów
ma niewielkie znaczenie.
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Toksyczność po podaniu wielokrotnym
Dostępne są badania na temat toksyczności po podaniu wielokrotnym przeprowadzane na różnych
gatunkach zwierząt. Szczury otrzymywały przez 6 miesięcy per os po 100-900 mg metamizolu na kg
masy ciała. W największej dawce (900 mg na kg masy ciała) po 13 tygodniach zaobserwowano
zwiększenie liczby retykulocytów oraz ciałek Heinza.
Psy otrzymywały przez 6 miesięcy metamizol w dawkach od 30 mg do 600 mg na kg masy ciała.
W zależności od dawki od 300 mg na kg masy ciała zaobserwowano niedokrwistość hemolityczną
oraz zaburzenia czynności nerek i wątroby.
Genotoksyczność i rakotwórczość
Dla metamizolu dostępne są badania in vitro i in vivo ze sprzecznymi wynikami w identycznych
systemach testowych.
Długookresowe badania na szczurach nie wykazały rakotwórczego potencjału. W dwóch z trzech
badań długookresowych na myszach przy podawaniu dużych dawek zaobserwowano liczne gruczolaki
komórek wątroby.
Toksyczny wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa
Badania nad embriotoksycznością na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego.
9
Śmierć zarodków zaobserwowano u królików już przy dawce dobowej 100 mg na kg masy ciała, która
nie jest śmiertelna dla matki. U szczurów obserwowano śmierć zarodków po podaniu dawek z zakresu
śmiertelnego dla matki. Dawki dobowe powyżej 100 mg na kg masy ciała prowadziły u szczurów do
wydłużenia czasu trwania ciąży i upośledzenia przebiegu porodu ze zwiększoną śmiertelnością matki
i młodych.
Badania nad płodnością wykazały nieznacznie obniżoną częstość zachodzenia w ciążę w pokoleniu
rodziców przy dawce powyżej 250 mg/kg mc. na dobę. Płodność pokolenia F1 nie została
upośledzona.
6. DANE FARMACEUTYCZNE
6.1 Wykaz substancji pomocniczych
Mannitol
Powidon K29/32
Sacharyna sodowa
Aromat pomarańczowy
Żółcień pomarańczowa (E110)
6.2 Niezgodności farmaceutyczne
Brak danych.
6.3 Okres ważności
3 lata
6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30ºC.
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania
Produkt pakuje się po 6 saszetek z laminatu: papier/Aluminium/SURLYN.
Tak pakowany produkt umieszcza się wraz z ulotką w pudełku tekturowym.
Każda saszetka zawiera 1,168 g granulatu.
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania
Nie dotyczy.
7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański
8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Pozwolenie nr 17182
10
9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 04.08.2010 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 13.02.2015 r.
10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO
11